طَى : ( ع . مص ) پيچيدن . ( آنندراج ) . درپيچيدن . لوله كردن . نورديدن . نوشتن . طومار كردن : - طى كتاب : طومار كردن آن ، يعنى درنورديدن آن . خلاف نشر كه به معنى گستردن است . - طى لسان : به معنى نورديدن زبان . مراد از آن خاموشى است و گاهى كنايه از استعداد گفتن باشد . ( غياث اللغات ) . پنهان كردن كار را . ( ا ) . شكن چين . غرّ . لف . مطوى . - در طى : در لاى . در نوردِ . در شكنِ . در چينِ . در لفِ . ( مص ) . روى گردانيدن و مفارقت گزيدن از كسى . - طى كشح : كنايه است از اعراض . پوشيدن سخن را . ( منتهى الارب ) . - طى حديث : پوشانيدن خبر و كلام . نشستن با كسى . طى كردن زمين را . ( منتهى الارب ) . گرسنه داشتن خود را . ( منتهى الارب ) . نام علتى است كه از آن موى حلقه دار مىشود . ( غياث اللغات ) . ببريدن چاه . ( تاج المصادر ) . خواندن . ( مصادر زوزنى ) . - طى بساط : كنايه است از خروج . « ع » عاصِر : ( ع . ص ) . فشارندهء انگور و غيره . ( ناظم الاطباء ) . ج عَصَرة و عاصرون . ( اقرب الموارد ) . عاصِر : ( ع . ص ، ا ) . عبارت است از دارويى كه تناول آن باعث بيرون ساختن مواد فاسده از تجاويف و اندرون عضو گردد مانند اهليلج . « 1 » عاصى : ( ع . ص ) ( ا ) . رگى كه خون آن نايستد . ( منتهى الارب ) . ج عَواصى . ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ) . ( در اصطلاح اطباء معده اى كه اثر مسهل نپذيرد . ) عاقِدَة : ( ع . ص ) . مؤنث عاقد . ج عاقدات و عَواقد . ( اقرب الموارد ) . عانَة : ( ع . ا ) . موى زهار . ( منتهى الارب ) . بانه و پشت زهار . رنبه در تداول عامه . ج عون . - استخوان عانه : استخوان پشت زهار . ( ناظم الاطباء ) . عَبَب : ( ع . ا ) . ميوه و ثمرهء كاكنج است كه عروس در پرده باشد و آن را عبعب نيز گويند . ( برهان ) . عُبُب : ( ع . ا ) . آب‌هاى جهنده . ( اقرب الموارد ) . درختى است كه آن را الراء نامند . ابن سكيت گويد : « عبب درخت كوچكى است كه از حمى آب خورد و او را ميوه‌هاى ريز بدى

--> ( 1 ) . قانون بوعلى ، ص 150 .